De motivatie van degenen die bij Vangnet werken
“Door wat ik zelf allemaal heb meegemaakt, wil ik er voor andere jongens zijn. Ik ben zonder vader opgegroeid. Ik heb van jongens op straat geleerd om een man te worden. De relatie met mijn moeder is slecht. Zij is altijd ziek en altijd op bed, ik moet daardoor altijd mijn jongere broertje mee nemen. Ik heb nooit iemand gehad die er voor mij was, die vroeg hoe het met mij ging of hoe ik mij voelde. Ik heb wel altijd veel ‘matties’ gehad, maar bij hun ga je niet even uithuilen, dat doe je alleen op je kussen, wanneer niemand je ziet. Ik vind het uniek dat we deze plek hebben waarin we een thuis schenken aan iedereen die daar behoefte aan heeft. Geloof me, in deze tijd missen eigenlijk alle jongeren een thuisgevoel. Iedereen voelt zich ontheemd en vervreemd…”
"Ik ben opgegroeid in een bevel- huishouden. Er viel niets te bespreken met onze ouders.
Ik moest doen wat mij opgedragen werd. Wanneer ik vroeg waarom we dingen deden zoals we ze deden, werd mij verteld dat ik mijn mond moest houden. Zodoende groeide ik op zonder echt met mijn ouders te communiceren. Ik heb altijd met dit probleem gezeten, maar het op een gegeven moment maar geaccepteerd. Ik kreeg thuis geen liefde, begrip of vrijheid. Ik begon in mijn puberteit met mensen om te gaan waarvan ik dacht dat ze me deze waarden wel konden bieden. Waarden die ik als puber hoog in het vaandel hield. Op een dag weet je niet meer hoe dingen ontstaan zijn, maar alleen dat je ermee zit. Om mij heen probeerde iedereen alles uit; van cola tot alcohol, van sigaret tot drugs en van een zoen tot een abortus. Dat heeft allemaal zo'n impact op mijn leven gehad, want ik leefde met de angst ontdekt te worden. Voor mij was het net alsof ik in een tweestrijd leefde; op school werd mij geleerd dat ik mijzelf moest ontplooien en mondig en zelfstandig moest worden en dat verdween allemaal naar de achtergrond wanneer ik thuis kwam. Ik moest gehoorzaamheid tonen en verder werd er over niets onderhandeld. Mijn leven liep via twee deuren; een deur voor mijn ouders en een deur voor de buitenwereld. Bij Vangnet kon ik mijzelf zijn; ik hoefde me niet anders voor te doen dan ik was. Het ging veel dieper dan ik voor mogelijk had gehouden; ik werd opgenomen door de meiden om de persoon die ik was en niet om wat ik voor ze kon doen of om hoe ik eruit zag. Een plek waar je je innerlijk weer kan ontdekken en waar liefde en respect voor elkaar op de eerste plaats staan en waar dat ook echt te zien is! Daarom wil ik graag helpen om Vangnet te laten bloeien; ik wil voor meiden een steunpilaar zijn; een vertrouwenspersoon; een coach of wat ze maar willen... Ze een gevoel geven dat ze niet alleen zijn; ze hoeven niet al hun pijn, verdriet en ellende op hun tengere schouders te dragen."
En een ander schreef: "Toen ik hoorde dat je een stichting ging oprichten voor meisjes die het moeilijk hebben, dacht ik: ik wou dat er meer vrouwen zoals jij rondliepen met dezelfde ideeën en inzet...Er zijn immers zoveel meisjes die problemen hebben maar niet weten wat ze ermee aan moeten en waar en bij wie ze ermee terecht kunnen. Bij een gewone Nederlandse instantie zul je niet honderd procent begrepen worden;het werkt niet, ik heb het zelf ook meegemaakt. Toen ik hulp bij hen zocht, kreeg ik advies dat helemaal botst met mijn cultuur en geloof, daarom bleef ik er maar alleen mee lopen. Ik wou altijd graag met iemand erover praten die mij vanuit mijn achtergrond kon begrijpen. Wat voor mij belangrijk is, is dat ‘een gebroken meisje’ weer gaat glimlachen en de ander vertrouwen!"
En: "Bij alles wat ik meegemaakt heb had ik niemand om mee te praten en bij uit te huilen, waardoor ik alles in mijzelf oppotte. Ik wil er voor andere meiden zijn omdat ik weet hoe (vreselijk) het is om er alleen voor te staan..."
“In deze tijd gaat het niemand noch om hoe het met de ander gaat. Iedereen hoort zogenaamd ergens bij, of het nu jongeren zijn die in shoppa’s blowen of in moskeeen lessen volgen of die op straat rond hangen, maar van binnen voelen de meesten zich echt alleen. Wat ik aan Vangnet echt mooi vind is dat het bedoeld is om echt tot elkaar te komen en de muren van eenzaamheid te doorbreken.”