Veel moslimjongeren worstelen met wat er thuis van hen wordt verwacht, terwijl zij op school en in de samenleving leren zich in een andere richting te ontwikkelen. Zij bevinden zich soms letterlijk in een spagaat en hebben bij dilemma’s  vaak steun en advies nodig van iemand die hun achtergrond kent, maar vinden dat nergens. Veel jongeren lijden aan eenzaamheid en depressie en hebben een negatief zelfbeeld. Daaruit voort komen vervolgens allerlei problemen.

Thuis is er geen communicatie met de ouders. Veel jongeren beschrijven zichzelf als ‘vreemdelingen’ of ‘toeristen’ thuis en komen  daar alleen om te slapen en te douchen, meer niet. Al hebben ze wel hun vrienden, toch missen ze vaak iemand die wat ouder is en die er emotioneel en psychisch voor hen is. Heel veel jongeren missen de liefdevolle band met een van hun ouders of vaak zelfs met beide ouders omdat de gezinnen vaak gebroken zijn of onder zware problemen gebukt gaan. Vele jongeren hebben een overlevingstactiek bedacht om hun pijn te kunnen dragen; ze werpen zich op hun studie als verdovingsmiddel, verminken hun lichaam om hun emotionele pijn niet meer te voelen, veel meisjes gedragen zich seksueel riskant om op die manier aandacht te krijgen, gebruiken middelen om niet meer te hoeven voelen en denken. Veel allochtone jongeren hebben een 'rollenspel' aangenomen om zodoende in de verschillende werelden geen conflicten te krijgen. Wanneer hun in beide werelden niet worden gehoord en er geen luisterend oor is, verdwijnt het vertrouwen in de ander.
"Ik heb een tijd niemand vertrouwd; dan lijkt het alsof je niemand kent...." zei een meisje.

    

"Bij alles wat ik meegemaakt heb had ik niemand om mee te praten en bij uit te huilen, waardoor ik alles in mijzelf oppotte. Ik wil er voor andere meiden zijn omdat ik weet hoe (vreselijk) het is om er alleen voor te staan..."

"Ik leef thuis in de Marokkaanse cultuur en buiten in de Nederlandse;
buiten moet ik me aanpassen aan wat de mensen daar van mij verwachten en thuis aan wat mijn ouders van mij verwachten; ik kan niet echt mijn eigen ik vormen.
Ik kan geen middenweg vinden en vind geen rust noch in mezelf; noch thuis....
Alleen al het idee om niet mezelf te zijn en alles om mijn ouders en mijn familie te doen maakt me benauwd. Het is heel erg moeilijk als je op een gegeven moment geen rust meer thuis kunt voelen en bij ons is de enige manier om het huis uit te gaan: trouwen...."

  



Wij vinden het erg belangrijk dat moslimjongeren hun rechten die de islaam hen heeft gegeven kennen. Vooral bij moslimmeiden is dit erg belangrijk omdat zij noch steeds te maken hebben met uithuwelijking en maagdenvliesherstel tegen hun wil en andere cultureel bepaalde vormen van onrecht die tegen de islaam zijn.



De jongeren moeten dus ondersteuning krijgen in het opgang brengen van een bepaald bewustzijn. Ook steun bij de onderlinge communicatie tussen jongeren en ouders is broodnodig. Maar het belangrijkste is dat islaam zegt dat geen vrouw mag worden uitgehuwelijkt zonder haar toestemming. Ze heeft de vrijheid om zelf te kiezen. Veel meisjes weten dit nog steeds niet, en denken meer aan de familie dan aan zichzelf. We zien wel dat steeds meer meiden een weg zoeken en vinden tussen de culturele normen en waarden en de Nederlandse en de islamitische levenswijze en de kennis daarvan. We hebben de afgelopen jaren meerdere huwelijken laten ontbinden die buiten de wil van het meisje waren voltrokken met kandidaten uit Marokko. Doordat we betrouwbare overleveringen opschreven in het Arabisch en Nederlands en met ouders in gesprek gingen hierover konden wij duidelijk maken dat een huwelijk dat is afgedwongen geen rechtsgeldigheid heeft. Abu Musaa al Ash’aarie heeft overgeleverd dat de Profeet zei:

"Wanneer iemand van jullie zijn dochter wil geven om te trouwen, moet hij om haar toestemming vragen."
verzameld door at-Tabaraanie (in al-Kabir) en Abu Ya’laa.

Ibn ‘Abbaas heeft overgeleverd:
"Een maagd kwam bij de Profeet en vertelde hem dat haar vader haar tegen haar wil had uitgehuwelijkt. De Profeet gaf haar de keuze (om het huwelijk wel of niet door te laten gaan)."
verzameld door Ibn Maadjah.

‘Aa‘ishah heeft overgeleverd "dat een jonge vrouw bij haar kwam en vervolgens zei: "Mijn vader heeft mij aan de zoon van zijn broer gegeven om zo zijn sociale, of financiële positie te verbeteren, terwijl ik niet wil trouwen." ‘Aa’ishah zei tegen haar: "Ga even zitten totdat de Profeet terug komt." En toen hij kwam vertelde ze hem wat er was. De Profeet stuurde iemand naar de vader van de vrouw om hem te laten komen. Nadat de vader was gekomen vroeg de Profeet de vrouw wat zij wou. Zij antwoordde: "O Boodschapper van Allaah, ik ga akkoord met datgene wat mijn vader gedaan heeft. Het enige wat ik wou weten is of vrouwen instemmingsrecht in deze zaak (het huwelijk) hebben."  
Uit: Sunan an-Nisaa’ie.

En Abu Hurayrah  heeft overgeleverd dat de Profeet zei:
"De mening van een weesmeisje (dat maagd is) moet gevraagd worden wat haar zelf (trouwen) betreft. Als ze stil blijft geldt dat als haar toestemming; en als zij haar weigering toont, mag ze niet tegen haar wil gedwongen worden."  
verzameld door Abu Daawoed, an-Nasaa’ie en anderen.

Het is haast een cliché, maar we zien dat jongens en meisjes daar gemiddeld anders op reageren: de jongens ‘externaliseren’ vaker. Ze wijten hun ongeluk aan de omgeving, zetten zich er tegen af, vinden de school niks meer, zoeken hun soortgenoten op, hangen rond in buurten en leveren overlast, of gaan in de criminaliteit. Voor zowel deze jongens als de meiden is er te weinig aandacht. Veel jongeren kampen met dezelfde soort problemen en voeren een soort gelijke strijd. Het is echter van belang om onszelf de vraag te stellen of er een verschil is tussen de problemen van allochtone en autochtone jongeren. Volgens ons is dat verschil er absoluut i.v.m. de culturele achtergrond.

Tariq is 19 en Turks. Hij woont alleen met z'n moeder en zusje. Hij was altijd een jongen die anderen hielp. Hij hielp de buren met boodschappen en wanneer jongens hem in zijn kindertijd pestten hield hij zich altijd in. Dan 'boog hij zichzelf neer' zoals hij zegt. Maar in de jaren daarna werd de eer steeds belangrijker. Tot op de dag dat wij elkaar voor het eerst ontmoetten had hij een wapen bij zich en was hij met allerlei erge zaken bezig. Toen ik hem voor het eerst ontmoette zei hij:

"Ik wil veranderen mevrouw. Maar ik weet niet hoe; ik weet niet waar ik moet beginnen.
Vroeger opende ik mijn handen voordat ik ging slapen en dan maakte ik du’aa, maar ik liet dat op een gegeven moment los. Ik leek wel te leven als een dier; slapen en wakker worden,
waar draaide het allemaal om? Ik werd van tijd tot tijd door Allaah wakker geschud, maar ging dan vervolgens toch weer door. Omdat mijn vader bij ons weg was en mijn moeder van een uitkering moest leven had ik nooit geld. Ik wou aan geld komen, daarom ging ik hier erge dingen voor doen. Ik was alleen nog maar bezig met het slechte, dag in dag uit. Iedere dag hetzelfde; net als leven in gevangenschap. Ik voelde een innerlijke leegte. In Ramadaan brak ik mijn vasten, maar ik wou van binnen wel veranderen, ik was nu toch geen klein kind meer zei ik tegen mezelf."