Waar is diegene...

Waar is diegene, die bij me staat wanneer ik kom te vallen?
Waar is diegene, die me helpt wanneer mensen mij in de steek laten?
Zoveel gezichten, zoveel harten, en er is er geen een die mij kan verstaan...
Waar is diegene die in mijn ogen kijkt en opstaat en naar me toekomt?

Ik heb een ware, pure liefde gezien;
twee die echt van elkaar houden...
als twee bomen voeden zij elkaar met liefde en genade;
de een geeft haar schaduw, de ander haar vruchten.

Hun manier van doen, bevestigt dat het wel kan...
de glimlach diep uit het hart; de aanraking van bezorgdheid doet me diep zuchten;
het bestaat echt... ik ben op zoek naar iemand die met me stappen wil zetten;
die met me wil huilen en niet bang is om mijn pijn te zien.

die met me de juiste weg wil volgen...
Waar is diegene die mijn verdriet voelt wanneer ik alleen ben?
En die mijn tranen voelt branden in mijn ogen, wanneer ik probeer te lachen?
Hoe is het mogelijk dat wanneer iemand haar verhaal vertelt, dat vol zit met pijn en kwelling,

de ander er nuchter over doet, alsof het over een ver sprookjesverhaal gaat?
dat snijdt diep in de ziel en laat littekens van wanhoop achter.
We zijn zusters net als bloemen en horen net als een boeket samen te zijn;
geurend van onze diepe liefde; elkaar omvattend en beschermend met onze diepere genegenheid.

Waar is diegene die mijn hand vast pakt en mij in haar armen neemt en tegen me zegt:
"Ik ben er voor je en zal je altijd steunen!"
Waar is diegene die een plek voor me in haar hart achter laat?
niet alleen wanneer we in de moskee zijn om te bidden, maar ook wanneer ik op straat loop en wanneer ik boodschappen doe en wanneer ik kook?

Ik wil diegene ontmoeten, die mijn pijn voelt wanneer ik alleen ben; die met me wil lachen wanneer ik grappen wil vertellen; die me wil kussen wanneer ik aangeraakt wil worden.
Waar is diegene die tegen me zegt: "Met jou wil ik het leven ontdekken, en later je kinderen op mijn rug dragen. Jou wil ik nooit verliezen, want bij jou vind ik liefde en rust."

Waar is diegene die mijn naam onthoudt wanneer ze alleen is in haar kamer en lacht wanneer ze aan mij denkt, hopend mij zo snel mogelijk weer te zien?





Van cocon naar een vlinder!

Ergens, achter in een donker woud,
heeft een rups een cocon om zich heen gebouwd.
Het eeuwige kruipen maakte haar vreselijk moe.
Ze sleepte zichzelf naar dit veilige plekje toe.

In haar cocon heeft ze kracht en warmte gekregen,
maar ze voelde zich ook eenzaam en kon zich niet bewegen.
In de cocon bleef ze klein, maar ze wou heel graag een vlinder zijn.

Ze is alleen bang voor de enorme verandering die ze zal ondergaan;
voor wat haar straks te wachten zal staan.
Dapper als ze was, besloot ze zich aan de natuur over te geven.
En te vechten voor een gelukkig leven.

Ze voerde in haar cocon een zware strijd en raakte de controle over haar leven kwijt.
Op een dag scheen er een zonnestraal door haar cocon,
dat was voor haar het moment waarop haar nieuwe leven begon...

Ze ontpopte zich in de warmte van de zonnestralen.
Ze voelde dat dit de bron was waaruit ze echte liefde kon halen.
Haar kleurrijke vleugels spreidde ze uit in het licht, ze vloog over zeeen, langs bergen en dalen.
Ze rustte op bloemen en durfde nectar te halen.

Ook hield ze van sterren en vloog graag bij nacht.
De aangename stilte heeft haar tot eindeloos dromen gebracht.
De wereld lag voor haar open; ze voelde zich vrij.

Diep in jouw hart zit deze vlinder...
Die vlinder; dat ben jij...





Ik heb het koud

Ik heb het koud…
Ik heb het koud, omdat niemand van me houd…
De kou… die zit van binnen…
Ik weet niet waar ik moet beginnen…

Tranen over mijn wangen…
Tranen van verlangen…
Tranen van verdriet…
Niemand die het ziet…

Ik zit met mezelf in de knel…
Voor mij is het een hel…
Geen moment zonder zorgen…
Dit meisje zit diep in mij verborgen…

Dromen van duister…
Overal gefluister…
Ik kan het niet horen…
De woorden gaan met de wind verloren…

Waar moet ik nu toch heen?
Het liefst wilde ik dat ik verdween…
Maar ik blijf toch bestaan…
Ik moet mijn hele leven door deze hel gaan…

Verdriet… over al pijn…
Wanneer kan het toch over zijn?
Ik zit er zo naar te smachten…
Maar daarop zal ik lang moeten wachten…

Nergens voel ik me veilig... nergens voel ik me fijn…
In deze grote wereld voel ik me heel erg klein…
Een stip op de aarde… helemaal alleen…
Want vrienden die heb ik geen een…

Wanneer is het over? Wanneer is het voorbij?
Wanneer komt er eens vreugde want ik voel me totaal niet blij…
Ik wil nooit meer naast me lege stoelen…
Ik wil vrienden en ik wil liefde voelen…

Ik voel me leeg… maar vol tegelijkertijd…
Vol van haat en alle spijt…
Door mij de ruzie… door mij het gescheld…
Al die dingen die mij hadden gekweld…
Deed ik terug…